Waar veel mensen met FNS regelmatig tegenaan lopen is het steeds maar weer opnieuw aan anderen uitleggen wat er met ze aan de hand is.
Grote kans dat jij dat zelf ook herkent?
Helaas is FNS nog steeds voor veel mensen onbekend. Wij merken dat zelf ook. Want overal waar we komen en mensen vragen wat voor werk we doen, moeten we uitleggen wat FNS is. En dan ook met name wat voor impact het heeft op je leven als je met dit label te maken hebt.
Nu hebben we daar absoluut geen problemen mee. Want ook wij zetten ons in om meer bekendheid én begrip te creëren voor FNS. En dat doen we met veel liefde en geduld.
Maar toen ik, Corine, destijds zelf nog aan het overleven was met FNS, werd ik er echt gek van dat ik steeds weer opnieuw alles moest uitleggen en vragen moest beantwoorden. Het kostte mij zoveel energie en vaak was het ook een trigger met FNS klachten tot gevolg.
Die ene keer dat ik toch nog mee ging naar een verjaardag. Tijdens het boodschappen doen. Als ik bij de kids ging kijken naar een training of wedstrijd. Tijdens een optreden op school. Het was altijd weer hetzelfde liedje…
Toch deed ik dat keer op keer weer. Ik wilde namelijk voorkomen dat mensen er hun eigen verhaal van gingen maken, want dat resulteerde juist vaak in oordeel en onbegrip.
Want ja, waarom zag ik je gisteren in een rolstoel zitten en kun je nu wel lopen? Leg dat maar eens uit aan iemand die daar toch al zijn eigen mening over heeft gevormd.
Herkenbaar?
Op een gegeven moment ben ik daar mee gestopt. Het voelde alsof ik me constant moest verantwoorden en daar was ik echt goed klaar mee.
Want waarom zou ik dat moeten doen? Voor wie? En met welk resultaat?
Het zorgde er alleen maar meer voor dat ik mensen ging vermijden en zo nog minder buiten de deur kwam.
Dit is ook wat wij onze cliënten leren: je hoeft je niet tegenover anderen te verantwoorden als jij iets niet wilt of kunt, je grens aangeeft of gewoon geen zin hebt om over de situatie te praten. De enige aan wie je verantwoordelijkheid mag afleggen, ben je zelf.
Natuurlijk is het soms fijn om anderen te informeren. Maar hoe ver je daarin gaat, bepaal je ook zelf.
Ik had vaak een standaard riedeltje wat ik opdreunde als het om de uitleg van FNS ging (nu kun je zeggen: “Google het maar”) en vaak zei ik ook: 'Ik wil er nu niet over praten.’
Hoe vaker ik dit deed, hoe makkelijker het trouwens voor mij werd om ook daarin mijn grens aan te geven. Dat werd natuurlijk lang niet altijd geaccepteerd, maar dat was niet mijn probleem. Ook dat leer je als je jezelf steeds meer op de 1e plaats gaat zetten.
Dan heb ik nu een vraag aan jou: Heb jij het gevoel dat je je steeds moet verantwoorden tegenover andere mensen?
Zo ja, wat kun jij doen om hierin een grens te stellen?
En wat zou je kunnen doen om anderen kort te informeren?
FNS nodigt uit om creatief te denken, maar ook om de confrontatie met jezelf aan te gaan. Door dit als een kans te zien om jezelf steeds beter te leren kennen, wordt jouw herstelproces ook gelijk een stuk interessanter.